Fordulski Jan (autobiogram)

mgr Jan Fordulski Gdynia, 5 marca 1980

Sopot

ul. Wyspiańskiego 6

Relacja z działalności w latach 1939-1945 oraz z pracy zawodowej i społecznej po wojnie

Dane personalne

ur. 9.12.1922 w Warszawie

imiona rodziców: Aleksander i Stefania z d. Celińska

pochodzenie społeczne: inteligencja pracująca

miejsce zamieszkania: do 21.9.44 – Warszawa,

od początku 10.1944 – do połowy marca 1945 r. Bodzentyn k. Kielc,

od początku 4.1945 do chwili obecnej – Sopot.

Działalność w latach 1939-1945

Z chwilą wybuchu wojny polsko-niemieckiej we wrześniu 1939 r. posiadałem promocję do II klasy liceum W. Górskiego w Warszawie. Od września 1940 r. do przełomu 1942/43 należałem do Grupy Warszawa-Żoliborz, organizacji noszącej kryptonim „Pet”, która to w jakimś sensie była kontynuacją Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. Głównie zajmowaliśmy się pracą samowychowawczą, a na zebraniach wygłaszano referaty na tematy polityczno-społeczno-gospodarcze, które następnie stawały się przedmiotem dyskusji. Od jesieni 1941 r. nasza grupa została włączona do Akcji Małego Sabotażu, prowadzonego przez organizację „Wawer”. Brałem udział w wielu zleconych akcjach, a. m. w rozrzucaniu lub naklejaniu ulotek i umieszczaniu napisów na murach, gazowania kin, wybijania szyb w sklepach niemieckich i jednej akcji megafonowej na Placu Komuny Paryskiej dawniej Placu Wilsona.

W związku z narastaniem akcji na przełomie 1942/43 hitlerowskiej „Pet” został przekazany „Szarym szeregom – kryptonim Harcerstwa. Grupa Żoliborska weszła w skład Grup Szturmowych, stanowiąc drużynę C.R.500, którego dowódcą był Jeremi – Jerzy Zborowski.

Zostałem Sekcyjnym i prowadziłem szkolenie bojowe. W dniu 19 maja 1943 r. wchodziłem w skład ekipy Grup Szturmowych, które dokonały odbicia więźniów na stacji Celestynów, a którzy byli przewożeni transportem kolejowym z Zamku Lubelskiego do Oświęcimia.

W związku z rozpracowaniem przez Gestapo Oddziału Dyspozycyjnego Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej „Osa-Kosa” podjęta została decyzja sformowania nowej kompanii, do której Grupy Szturmowe przekazały 3 drużyny, a. m. CR 500, do której należałem.

Dowództwo Kompanii pierwotnie noszącej kryptonim „Agat”, a następnie „Pegaz” zostało przekazane Kpt Pługowi, obecnie zamieszkałemu w Warszawie – doc. dr hab. inż. Adam Borys, a zastępstwo jego Jeremiemu – Jerzemu Zborowskiemu. Zostałem przydzielony do I Plutonu, dowodzonego przez Lota – Bronisław Pietraszewicz. Pełniłem funkcję dowódcy I Drużyny.

Działalność Kompanii miała być skierowana przede wszystkim przeciwko wyższym funkcjonariuszom Gestapo oraz cywilnym władzom okupacyjnym w przypadku szczególnie szkodliwego postępowania wobec społeczeństwa polskiego. W miesiącach od września do grudnia 1943 r. wykonanych zostało szereg akcji likwidacyjnych funkcjonariuszy warszawskiego Gestapo.

Na początku stycznia 1944 r. I Pluton wyznaczony został do przeprowadzenia likwidacji dowódcy SS i Policji Distrikt Warszawski gen. Franka Kutchera. Otrzymałem polecenie od dowódcy plutonu wykonania akcji siłami I Drużyny. Uczestniczyłem więc we wszystkich przygotowaniach na szczebla plutonu.

Do akcji z mojej drużyny wyznaczeni zestali: Kruszynka, Olbrzymek, Cichy, ja sam zostałem mianowany zastępcą dowódcy akcji – kierownictwa której podjął się Lot – Bronisław Pietraszewicz.

Pierwsza próba zamachu w dniu 28.1.1944 nie przyniosła rezultatu, ponieważ gen. Kutchera nie przyjechał do dowództwa Al. Ujazdowskie. Tego samego dnia przy wypełnianiu obowiązków służbowych zostałem postrzelony przez patrol niemiecki róg ul. Wilczej i Kruczej. W rezultacie zgorzeli amputowali mi prawą rękę ponad łokieć. Po okresie rekonwalescencji powróciłem do oddziału w charakterze intendenta IV Plutonu.

W Powstaniu Warszawskim brałem udział w ramach batalionu „Parasol” od 2.8.-21.9.1944 r. na szlaku bojowym Wola, Stare Miasto, przejście kanałami do Śródmieścia, Przyczółek Czerniakowskiej.

W dniu 21.9.1944 r. nasza Grupa została zlikwidowana przy ul. Wilanowskiej, a to że nie zostałem zastrzelony przez oddziały niemieckie przypisuję temu, iż 2 dni przedtem zostałem ciężko ranny odłamkami granatu w lewą rękę w domu przy ul. Okrąg 2.

Poprzez obóz w Pruszkowie zostałem wywieziony do Bodzentyna k. Kielc gdzie leczono mi rękę.

Uczestnictwo w Ruchu Oporu od 15.9.1940 do 21.9.1944 r. potwierdzone zostało zaświadczeniem nr 446536 z dnia 26.5.1977 r. wystawionym przez Zarząd Wojewódzki w Gdańsku.

Praca zawodowa i społeczna po 1945 r.

Na wybrzeże Gdańskie przybyłem w kwietniu 1945 r.

praca zawodowa

Regionalna Dyrekcja Plonowania Przestrzennego w Gdańsku; 16.5.1945 do 31.10.1948; prac administracji

PAGED – Państwowa Centrala Drzewa, Ekspozytura w Gdyni; 1.11.1948 do 31.5.1950; prac. spedycji morskiej

Navigator – Polskie Towarzystwo Żeglugowe – Gdynia; 1.6.1950 do 31.12.1950; prac. maklerski

Morska Agencja w Gdyni, Gdynia; 1.1.1951 do 30.6.1979; prac. eksploatacyjny

Od 1.7.1979 na rencie.

studia

Wyższa Szkoła Handlu Morskiego w Sopocie – 1946-1949; dyplom ukończenia studiów wyższych st. I nr 1457, z dnia 1.10.1949

Szkoła Główna Planowania i Statystyki w Warszawie 1952-53; dyplom ukończenia studiów wyższych stopnia II z stopniem magistra nauk ekonomicznych nr 263.

praca społeczna

W latach pięćdziesiątych prowadziłem Koło TPPR przy Morskiej Agencji w Gdyni.

W latach sześćdziesiątych byłem w Radzie Zakładowej.

W latach 1973-75 byłem członkiem Komisji Propagandowej w Kole nr 3 ZBOWID-u.

inwalidztwo

Decyzją Inwalidzkiej Komisji Rewizyjno-Lekarskiej przy Obwodowym Urzędzie Inwalidzkim w Warszawie przyznano mi III grupę – jako inwalidy wojennego (75% stałej utraty zdolności zarobkowej) – orzeczenie wz/1002/k z dnia 28.2.1948.

Orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia w Gdańsku – nr akt ZIW 208632 z dnia 3.4.1978 zaliczony zostałem do II grupy inwalidztwa z powodu ogólnego stanu zdrowia.

odznaczenia

Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego – „Żołnierzowi Demokracji za walkę z najeźdźcą niemieckim o Polskę, Wolność i Lud”

Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego – Odznaka Grunwaldzka, Warszawa 27.1.1948 nr 213728

Minister Obrony Narodowej – Medal za Warszawę, Sopot 9.5.1947 nr 54715

Rada Państwa – Krzyż Partyzancki nr 1007-71-8, Warszawa 26.3.1973

Rada Państwa – Srebrny Medal Zasłużony na Polu Chwały, Warszawa 28.7.1976 nr 886-76/36

Minister Żeglugi i Gospodarki Wodnej – Brązowa Odznaka Zasłużony Pracownik Morza, leg. 1002/60 z 25.6.1960 r.

Minister Żeglugi – Srebrna Odznaka jw. leg. 1198 z 20.4.1963

Minister Żeglugi – Złota Odznaka jw. leg. 571/71 z 8.6.1971

Minister Handlu Zagranicznego i Gospodarki Morskiej – Odznaka Zasłużony Pracowni Handlu Zagranicznego leg. 2691/74 z 22.7.1974 r.