Święcicki Tadeusz Stanisław

Tadeusz Stanisław Święcicki, legionista, polityk, szef biura prasowego sejmu w II RP, w czasie II wojny światowej więzień Buchenwaldu, po oswobodzeniu zastępca kierownika Polskiej Agencji Telegraficznej w Paryżu.

Był synem Wacława Święcickiego (1848-1900), działacza socjalistycznego w latach osiemdziesiątych XIX wieku, zesłańca na Syberię i autora nowej rewolucyjnej „Warszawianki”. Miał trzech braci. Był uczniem Szkoły Wojciecha Górskiego od 1905 do 1913 r. i szkole tej uzyskał świadectwo maturalne. W chwili wybuchu I Wojny Światowej Tadeusz był studentem na wydziale historii UJ. Jednak bez zwłoki wstąpił do Legionów Piłsudskiego i został awansowany na oficera I Brygady Legionów. Był dwukrotnie ranny. Wiosną 1918 roku uczestniczył na terenie Warszawy w działaniach Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Po powrocie Piłsudskiego z Magdeburga brał udział w spotkaniu na Szpitalnej (10 października 1918) grupy dwudziestu kilku osób witających go. W okresie funkcjonowania pierwszego sejmu II RP piastował stanowisko kierownika Biura Paszportowego.

Po zawarciu pokoju ryskiego kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (tym razem prawnicze) i pracował jako dziennikarz w prasie obozu legionowego. Wysłany został do Berlina jako korespondent Polskiej Agencji Telegraficznej, przebył tam kilka lat, zyskując duży autorytet i poszanowanie nawet wśród Niemców. Po roku 1930 wrócił do Warszawy i podjął się działań w zakresie propagandy i kultury ówczesnego rządu sanacyjnego. Objął najprzód stanowisko naczelnika Wydziału Prasowego w Prezydium Rady Ministrów i szefa Biura Prezydialnego Rady Ministrów, a potem przejął redakcję tygodnika „Pion” stworzonego przez rząd sanacyjny. Wrócił jednak do pracy w PAT jako korespondent tej agencji w Paryżu. I tu zastała go druga wojna światowa. Do kraju udało mu się wrócić, ale ciężko przeżywał klęskę i okupację Polski. Dowodem załamania nerwowego może być leczenie w szpitalu psychiatrycznym. Po wyleczenie nie uniknął zsyłki do Oświęcimia i Buchenwaldu. Po wojnie wrócił do Paryża, a w roku 1947 przyjechał do Polski wraz ze słynnym aktorem i dyrektorem teatru Athenée w Paryżu, Louis Jouvetem, który chciał wystawić „Zemstę” Fredry i był ciekaw, jak się tę komedię realizuje na scenach polskich. Przez kilka lat Tadeusz był zastępcą kierownika i spikerem audycji polskich nadawanych z Sekcji Polskiej Radia Francuskigo.

Żoną Tadeusza Święcickiego była Eugenia, z d. (1897-1960.

Zmarł 11 kwietnia 1973 w Paryżu i tam został pochowany.

Komentarz Konrada Górskiego do swojego wspomnienia o Tadeuszu Święcickim

Chciałbym uczcić na tym miejscu tylko jednego człowieka, którego życiorys znajdzie się kiedyś w jednym z przyszłych tomów polskiego słownika biograficznego, o którego bohaterstwie, miłości ojczyzny i czystości pobudek działania trzeba powiedzieć współczesnemu ogółowi polskiemu już dziś. Znaleźliśmy się w tej samej pierwszej klasie, do której wstąpiłem na jesieni 1905 roku, i kolegowaliśmy się ze sobą aż do matury w styczniu 1913 roku. Tadeusz był bardzo zdolny i został zrazu naszym prymusem. Pozostałby nim zapewne do końca szkoły, gdyby nie to, że zdolny w wyższych klasach zaczął się coraz bardziej angażować politycznie w szeregach tak zwanej młodzieży postępowo niepodległościowej. Choć kochaliśmy się jak bracia i w domu jego rodzinnym byłem traktowany jako czwarty brat, trzymałem się z dala od jego działalności, nie bardzo wierząc w jej skuteczność. Potęga trzech mocarstw rozbiorowych wydawała mi się zbyt druzgocąca, poczynania Tadeusza i jego towarzyszy czymś, co jest pozbawione elementarnego poczucia rzeczywistości. On, widząc, jak bardzo jestem pochłonięty filozofią i w ogóle humanistyką, przebaczył mi moje oddalenie od spraw publicznych.

Nakreśliłem tu w wielkim skrócie bohaterski żywot jednego z wychowańców naszej szkoły i jestem przekonany, że na takie ukształtowanie się losów tego człowieka wpłynęła nie tylko tradycja rodzinna, nie tylko jego osobisty charakter, ale również atmosfera tego środowiska szkolnego, w jakim przez osiem bez mała lat przebywał.