Zniewolona Polska. Warszawa przed maturą. Rodzina.

Wydawało mi się, że będę szalał z radości, ale po zdaniu przed kilkoma dniami egzaminów maturalnych dość szybko powróciłem z krainy marzeń na ziemię. Zbliżał się koniec maja 1952 roku, miałem szesnaście lat i była piękna, słoneczna pogoda. Lata szkolne biegły szybk o,minęło ich aż siedem od zakończenia II Wojny Światowej, którą rozpętali Niemcy napaścią na Polskę 1 września 1939 roku. Wiadomo już było, że Polska straciła ponad 6 milionów obywateli, w większości elitę intelektualną i 60% majątku narodowego, a za haniebnym przyzwoleniem swoich zachodnich aliantów prawie jedną trzecią terytorium i suwerenność. W Warszawie ślady wojny było widać wtedy wszędzie i to nie tylko w substancji trwałej mojego rodzinnego miasta, lecz także w psychice jego mieszkańców.

Naszą edukację rozpoczynamy we wrześniu 1946 roku. Obowiązkowo idziemy na mszę do kościoła św. Barbary. Zapamiętałem, że katechetka, a jednocześnie wychowawczyni naszej klasy – Sabina Wałachowska ustawiła mnie w pierwszej parze z Andrzejem Krukowskim. Byliśmy wówczas najwyżsi! Zajęcia odbywają się w zastępczym budynku przy ul. Nowogrodzkiej 58. Będziemy tu tylko rok. Rozpoczynamy naukę w 62 -osobowej klasie!!! Wszyscy chłopcy. Do matury dotrze tylko 12-tu…

1. Zaleski siadaj! 2. Hufce poetów 3. Harpagon był to młodzieniec…… 4. Pani Salceson 5. Powiedz że „Pająk” ściąga….

Zamiast wstępu

Opisując powojenne dzieje naszej szkoły nie jestem w stanie odwołać się do samych tylko dat, liczb i nazwisk. Trzeba by mieć dar wymazywania samo-generujących się obrazów ruin miasta A.D. 1945 oraz sposób na neutralizację szorstkości oraz smaku wszędobylskiego wtedy pyłu na wargach; zawsze czuję go, kiedy wspominam tamten czas. Lecz nie tylko to. Z zakamarków świadomości wysnuwają się wcześniejsze, dawno nieujawniane doznania i przeżycia…