Drzewo życia

Sztuka rywalizuje z naturą w obszarze koloru i przegrywa. Kolor w naturze pełni funkcje obronne w walce o byt i przetrwanie. Człowiek, w domyśle Artysta, używa koloru wyrażając treści ukryte głęboko w obszarze duchowym. W walce o przetrwanie wygrywanie wymaga zachęty do programowania zmagań dla osiągnięcia zamierzonego celu. Program koloryzmu, bo o ten zabiegam, wspomaga idee sztuki. Ukoronowaniem tych zmagań jest dojście do przekonania, iż drogą piękna kreowanego za pomocą koloru dochodzimy do dobra i na odwrót -przez dobro docieramy do piękna.

Piękno i dobro budują doskonalszą rzeczywistość. Sztuka poprzez piękno uczestniczy w budowaniu doskonalszej rzeczywistości. Sztuka jest zwierciadłem duszy człowieka, miarą rzeczy jest zwierciadło człowieka kreowanego poprzez sztukę. Człowiek uwikłany w grę życia potrzebuje wsparcia, a sztuka śpieszy z tym wsparciem. Emocje i doznania zarejestrowane poprzez sztukę czynią tę walkę bardziej zrozumiałą.

Poszukiwanie formuły plastycznej (formy) wyrażenia codzienności w subiektywnym odczuciu, to cel mojego malarstwa. Każdy z nas reagując na zjawiska otaczającego świata wytwarza własny rytm. Moim malarstwem  pragnę pomagać jego odbiorcom odnaleźć ten „własny rytm”.

Sztuka wprowadza wielką ciszę w nadhałaśliwy współczesny świat, ujawnia i określa to co nienazwane, dociera do najtajniejszej przestrzeni wnętrza istoty ludzkiej, wprowadza pytania tam gdzie ich dotąd nie było. Sztuka czyni chaos spokojem i harmonią, ulepsza nas.

Przez piękno do dobra, a przez dobro do piękna

Andrzej Eugeniusz Mizak                                                                                                                                       

 

Ostatnie chwile czasu

Równaj