Erhardt Ludwik

Ludwik Erhardt był  wybitnym muzykologiem, autorem wielu książek oraz licznych tekstów w mediach z dziedziny muzykologii, redaktorem czasopism muzycznych, dziennikarzem. Miał czeskie pochodzenie, jego dziadek ukończył studia w Dorpacie i wraz z żoną przybył z Pragi do Polski w końcu XIX wieku, aby objąć funkcję dyrektora lasów w dobrach Krasińskich. Ojciec Ludwika, również leśnik z wykształcenia, piastował podobne stanowisko w lasach dóbr Branickich. Dzieciństwo spędził w Warszawie. W czasie niemieckiej okupacji  matka podjęła pracę kelnerki w popularnej kawiarni na Mazowieckiej, a ojciec ukrywał się przed niemieckim okupantem pod zmienionym nazwiskiem, poza wspólnym mieszkaniem. Podczas Powstania Warszawskiego, w początku września 1944, został wywieziony do obozu w Pruszkowie, a stamtąd w rejon pomiędzy Opocznem a Końskimi,  skąd wraz z matka i siostrą powrócił do wolnej Warszawy.

Po wojnie Ludwik uczył się w Szkole Wojciecha Górskiego.  Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1951 roku. W 1956 ukończył studia w dziedzinie muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim  Pisał początkowo dla „Przeglądu Kulturalnego” oraz współpracował z prasą, radiem i telewizją. W latach 1971 – 2008 był naczelnym redaktorem czasopisma Ruch Muzyczny. W 1985 otrzymał nagrodę Związku Kompozytorów Polskich, a w 2007 Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. 

Książkową  twórczość  rozpoczął Erhardt pracą zatytułowaną Balety Igora Strawińskiego (1962). Kolejnymi efektami jego intensywnej pracy były publikacje:

• Brahms(1969)
• Papierowe nosy(1970)
• Poniżej muzyki. Artykuły, recenzje, felietony(1972)
• Muzyka w Polsce(1974)
• Spotkania z Krzysztofem Pendereckim(1975)
• Igor Strawiński(1978)
• Sztuka dźwięku(1980)
• Spacerem po historii muzyki (t. 1–2, 2012)
• Robert Schumann. Szkice do monografii(2013)
• Circa 180(2014)

Olgierd Pisarenko, dawny współpracownik Ludwika Erhardta, w swoich wspomnieniach, opublikowanych w Ruchu Muzycznym (nr 6/2022),    charakteryzuje jego osobowość: 

,Nieprzyjaciel mętniactwa, pustosłowia i pretensjonalności był w swym pisarstwie wzorem precyzyjnej i celnej narracji, a jako redaktor wyprowadził na prostą tysiące niezręcznie napisanych tekstów – mnie zaś nauczył, jak się to robi. Jako autor był znakomitym felietonistą, błyskotliwym i dowcipnym, w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych porównywalnym z ówczesnymi mistrzami polskiego felietonu: Słonimskim, Passentem, Toeplitzem czy Hamiltonem. (…)  Na łamach Ruchu Muzycznego przez parę dziesiątków lat pisywał mikro felietony „Od Redakcji”, które chętnie porównywaliśmy do podobnych form uprawianych przez Roberta Escarpita w Le Monde.” 

– Choć interesował się niezwykle epoką XX wieku, zwłaszcza początkami muzyki nowoczesnej, to kochał również niezależnych kompozytorów takich jak Brahms, a także znał świetnie muzykę dawną i do tego był znakomitym znawcą opery, zarówno tej strony dramatycznej, jak i muzycznej – wspominał Ludwika Erhardta dziennikarz muzyczny Kacper Miklaszewski.

W sieci znajdują się liczne wpisy, które podkreślają ogromną rolę pracy oraz pisarskiej twórczości Ludwika Erhardta dla popularyzacji muzyki w Polsce.

Miał starszą siostrę. Pozostawał w trwałym związku małżeńskim z ukochaną żoną Magdą, aż do jej śmierci. – 

Oprac. Mieczysław Metler