Wasilewski Jerzy Marian

Jerzy Wasilewski urodził się 24 marca 1912 roku w Warszawie w rodzinie Kupca-Wacława i Bronisławy z domu Kupś, córki rolnika z rejonu Sieradza.

W styczniu 1931 roku otrzymał świadectwo dojrzałości w renomowanym gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1932 roku zdał egzamin konkursowy i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim tego uniwersytetu, rezygnując z historii. Był jednym spośród 120 osób, które zostały przyjęte na studia medyczne na 1400 kandydatów. W czerwcu 1938 roku otrzymał absolutorium i został wcielony do Szkoły Podchorążych Sanitarnych Rezerwy. Po kursie i nominacji na stopień porucznika odbywał praktykę jako lekarz kolejno w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, 13 Pułku Piechoty w Pułtusku i w 11 Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej w Stężycy koło Dęblina.

1 września 1939 roku został przydzielony na stanowisko lekarza 101 Dywizji Artylerii Plot. Jednostka ta walcząc skutecznie z nacierającą armią niemiecką w końcu września znalazła się w kleszczach utworzonych przez Armię Niemiecką i Armię Czerwoną. Części żołnierzy 101 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej udało się rozproszyć dzięki pomocy miejscowej ludności wyposażającej ich w cywilne ubrania i w ten sposób uniknąć niewoli zarówno w obozach sowieckich jak i hitlerowskich.

Po szczęśliwym powrocie do Warszawy Wasilewski rozpoczął pracę w Szpitalu Ujazdowskim w oddziale gruźliczym pod kierownictwem dr Jana Madeja. Wojskowy Szpital Ujazdowski, którego komendantem był pułkownik Leon Strehl leczył chorych i rannych żołnierzy Wojska Polskiego, a później przemianowany został na Szpital Czerwonego Krzyża, w którym leczono głównie późniejszych latach żołnierzy Armii Czerwonej.

W końcu 1942 roku dr Wasilewski zachorował na gruźlicę płuc, przeniósł się do Karczewa i podjął współpracę w praktyce prywatnej jako internista z chirurgiem dr Stanisławem Oraczem. W 1943 roku w Otwocku rozpoczął pracę w ubezpieczalni społecznej jako lekarz domowy.. W lecie 1944 roku został członkiem Miejskiej Rady Narodowej z rekomendacji Polskiej Partii Socjalistycznej.

W 1945 roku otrzymał dyplom lekarza na Uniwersytecie Warszawskim i po zgonie dra  Mierosławskiego został nominowany na stanowisko lekarza miejskiego. Pełnił je do 1948 roku. W 1948 roku został powołany do służby wojskowej i delegowany na stanowisko lekarza 5 Brygady Służby Polsce, która pracowała w kopalni węgla Bobrek pod Bytomiem.

Po czteroletniej pracy na tym stanowisku wrócił do Otwocka i podjął pracę w „Brijusie” pod kierownictwem dra Bronisława Spiro oraz w sanatorium CKW PPS przy ulicy Kościuszki pod kierownictwem dr Zofii Dobrowolskiej. W sanatorium tym leczone były osoby ze sfer rządowych, m.in. siostra marszałka K. Rokossowskiego. W 1950 r. podporucznik Jerzy Wasilewski (z mianowania w 1939 r.) zostaje powołany na przeszkolenie w XX KDO przy WCW MED w Łodzi na podstawie rozkazu MON z 1951 roku, mianowany oficerem zawodowym i skierowany na stanowisko starszego lekarza 2 Brygady Saperów w Kazuniu.

Na przełomie 1951/52 dostaje przydział do Szpitala Okręgowego w Warszawie na stanowisko asystenta, gdzie pracuje w oddziale gruźliczym pod kierownictwem płk Grzelakoskiego. W 1954 roku otrzymuje tytuł specjalisty w zakresie choroby płuc. W 1957 roku został zdemobilizowany w stopniu majora i wrócił do pracy w Otwocku na stanowisko kierownika pogotowia ratunkowego.

Ponad to pracował jako kierownik przychodni specjalistycznej, przewodniczący komisji orzeczeń lekarskich, kierownik poradni przeciwgruźliczej i lekarz sądowy. Taką sytuację dyktował wówczas brak lekarzy. W kwietniu 1964 roku, po przeniesieniu Szpitala Powiatowego do nowego pomieszczenia przy ulicy Batorego, i uruchomieniu Działu Pomocy Doraźnej, dr Wasilewski zostaje jego kierownikiem.W nowym pomieszczeniu zlokalizowano też pogotowie jako dział pomocy doraźnej z jego kierownikiem, dr Jerzym Wasilewskim. Ponadto nadal dr Wasilewski był kierownikiem Poradni Specjalistycznej, przewodniczący Komisji lekarskiej. Jeździł też w karetce jako lekarz udzielający pomocy doraźnej. Kontynuował tę pracę również po przejściu na emeryturę w roku 1991, legitymując się stażem 53 lat pracy zawodowej.

W 1940 roku zawarł związek małżeński z Eugenią z domu Madalińskiej, która zmarła w 1973 roku. Państwo Wasilewscy nie mieli dzieci.

Dr Jerzy Wasilewski był społecznikiem. W czasach szkolnych był członkiem drużyny harcerskiej 27 WDH im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego. W późniejszych latach: członkiem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, członkiem PCK, wiceprzewodniczącym koła PCK w Otwocku, członkiem Zarządu Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia i przewodniczącym Komisji Zdrowia i Opieki Społecznej MRN w Otwocku. Jego postawa społecznika i oddanego pacjentom lekarza znalazła uznanie władz powiatowych i miejskich.

Wśród odznaczeń jakie otrzymał są Krzyż Kawalerski Oderu Odrodzenia Polski oraz inne odznaczenia państwowe, wojskowe i resortowe oraz dyplom Honorowego Obywatela Miasta Otwocka. Chociaż w młodości zrezygnował z nauki historii na rzecz medycyny, to przez swój dziesięcioletni niezwykle aktywny udział w życiu zawodowym i społecznym miasta Otwocka stał się nie tylko świadkiem losów tego miasta, ale także w znacznym stopniu niestrudzonym, konsekwentnym współtwórcą jego rozwoju w zakresie ochrony zdrowia mieszkańców regionu. Zmarł 1 czerwca 2002 roku.

WB na podstawie tekstu Mariana Gugała (Bibliografia).