Geriatra, prof. dr hab. medycyny, kierownik Kliniki Geriatrii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego i wykładowca Akad. Med. w Warszawie.
Urodził się w 1936 roku w Warszawie, w skromnej, mieszczańskiej rodzinie. Przez lata dzieciństwa i młodości mieszkał z rodzicami w Śródmieściu przy ul. Smolnej. Tu przeżył lata okupacji hitlerowskiej, tragiczne wydarzenia Powstania Warszawskiego. Stąd, wraz z rodzicami i całą ludnością Warszawy, został wypędzony przez Niemców w pierwszych dniach października 1944 roku do obozu w Pruszkowie. Na ul. Smolną powrócił z rodzicami wczesną wiosną 1945 roku. W Śródmieściu uczęszczał do szkoły podstawowej, a w 1954 roku ukończył liceum imienia Władysława Górskiego. W tymże roku rozpoczął studia na Akademii Medycznej Warszawy, studiował z zamiłowaniem.
Wyróżniał się wybitną inteligencją, umiejętnością samodzielnego myślenia i pracowitością. Te cechy sprawiły, że w 1960 roku, po ukończeniu studiów, prof. Julian Walawski, wybitny patofizjolog, zaproponował mu pracę w Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Akademii Medycznej w Warszawie. Tu, jako stypendysta Polskiej Akademii Nauk, uzyskał w 1965 roku stopień doktora nauk medycznych. W 1975 roku otrzymał stopień doktora habilitowanego również w Akademii Medycznej w Warszawie.
W latach 1974-1975 był stypendystą w klinice City of Hope w Los Angeles. Pracował tam nad zagadnieniami choroby wieńcowej, jej diagnozowaniem i leczeniem. Zdobył przy tym przeświadczenie, że nowoczesna diagnostyka medyczna wymaga nowoczesnych narzędzi. W swojej późniejszej pracy klinicznej troszczył się o możliwie jak najnowocześniejszą aparaturę medyczną do ośrodków klinicznych, którymi kierował. Jako jeden z pierwszych lektorzy w Polsce zastosował aparat Dopplera do badania przepływów w naczyniach krwionośnych pacjentów. Pracował naukowo z wielkim zamiłowaniem.
Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 80 prac, w tym 7 podręczników i skryptów. Znakomita większość to oryginalne prace badawcze publikowane w języku angielskim w czasopismach o zasięgu międzynarodowym. W 1989 roku został mianowany profesorem nauk medycznych.
Ostatni kilkunastoletni okres swojej pracy poświęcił geriatrii. W 1980 roku aż do śmierci kierował Katedrą Geriatologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego oraz niewielkim geriatrycznym oddziałem klinicznym w Henrykowie. Sądził, że specjalistyczna opieka lekarska nad ludźmi starymi może ich uchronić przed niedołęstwem, przed pobytem w domu opieki społecznej. Stosując dla swoich pacjentów najnowocześniejsze metody leczenia, pochylał się nad nimi z czułą, ciepłą, pogodną troskliwością. Nie żałował czasu, aby wysłuchać ich skarg. Był ceniony i lubiany przez swoich pacjentów. Znalazł to wyraz w Nagrodzie Tygodnika Demokratycznego „Człowiek człowiekowi”, której laureatem został w 1985 roku. Pozostały też wśród pamiątek rodzinnych obrazki i wiersze, które wdzięczni pacjenci dedykowali swojemu lekarzowi. Charakteryzowały go aktywność w działaniu, życzliwość dla otoczenia, błyskotliwość i doskonałe poczucie humoru.
Był oddanym rodzinie, kochającym synem, mężem i ojcem dwóch córek dziadkiem dwojga wnucząt. Nie doczekał kolejnych czterech wnucząt.
W ostatnią niedzielę października 1993 roku wybrał się z żoną i szesnastoletnią, wówczas córką, do Teatru Wielkiego, gdzie w drodze na widownię dopadła go niespodziewanie śmierci.
Sylwia Wróblewska
Bibliografia: